عرفان خراسان

شناختی علمی، فرهنگی از پدیدار های باطنی در آسمان وجود آدمی

عرفان خراسان

شناختی علمی، فرهنگی از پدیدار های باطنی در آسمان وجود آدمی

عرفان خراسان

سلام به شما! خوش آمدید!

- عرفان خراسان، به کوشش مردمی دانشی، به ویژه گروه عرفان دانشگاه آزاد نیشابور راه اندازی شده و موضوع آن بررسی مسائل باطنی است.
- اینجا فضایی است برای گفتگو، میدانی است برای شکوفایی، پنجره ای است به سوی زیبایی.

**** سخن هفته:

- در راه یگانگى نه کفر است و نه دین
یک گام ز خود برون نه و راه ببین‏

اى جان و جهان! تو راه اسلام گزین
با مار سیه نشین و با خود منشین‏ (بوسعید ابوالخیر؛ منقول در نفحات جامی، به کوشش محمود عابدی، 309)


- جمله خیالات جهان ، پیش خیال او روان
مانند آهن پاره ها ، در جذبه ی آهن ربا

- اندیشه ها مرغان هوایی اند.
اندیشه ها لطیف اند،
بر ایشان حکم نتوان کردن که نحن نحکم بالظاهر والله یتولی السرائر.

آن اندیشه ها را حق تعالی پدید می آورد در تو.
تو نتوانی آن را به صدهزار جهد و لاحول از خود دور کردن.
(مولوی، فیه مافیه)

- عشق، مردم خوار است؛ بی عشق، مردم خار است. (خواجه
عبدالله انصاری، رساله دل و جان)


- دل من ارزنی

عشق تو کوهی

چه سایی زیر کوهی

ارزنی را؟ (رودکی سمرقندی)

- صدشکر که دیدیم چو ما بی دل و دین بود
آن را که لقب عاقل و فرزانه نهادیم (حافظ)

- به ملازمان سلطان که رساند این دعا را
که به شکر پادشاهی ز نظر مران گدا را (حافظ)

- شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
فراق یار نه آن می‌کند که بتوان گفت

حدیث هول قیامت که گفت واعظ شهر
کنایتیست که از روزگار هجران گفت (حافظ)

- باده نوشی که در او روی و ریایی نبود
بهتر از زهد فروشی که در او روی و ریاست! (حافظ)

- حدیث از مطرب و می گو و راز دهر کمتر جوی
که کس نگشود و نگشاید به حکمت این معما را (حافظ)

- بر هر چه همی لرزی می دان که همان ارزی
زین روی دل عاشق از عرش فزون باشد! (مولوی)

- لحظه ها عریانند
به تن لحظه خود جامه اندوه مپوشان هرگز! (سهراب)

- فلسفه، تمرین مردن است. (سقراط)

- میوه ی کدام فصلی
که هیچ وقت نمی رسی ... (اشغالگر)

- امام جعفر صادق (ع):
«إن الدین عند الله الاسلام» آن چیزی است که صاحبش را از وسوسه های شیطان و خطرهای نفس (هواجس) و عذاب آخرت به سلامت دارد. (سلمی، مجموعه آثار، ج1، ص 24)


- قال الجنید:
حقایق بیزارند از اینکه براى دل‏ها چیزى براى تفسیر و تأویل باقى گذارند. (ترجمه مهدی محبتی، ص 368)

آخرین نظرات

آیا شنیده اید حکایت عاشقی که:

دوشنبه, ۷ مهر ۱۳۹۳، ۰۸:۵۶ ب.ظ

حکایت عاشقی که در حضور معشوق به قصد دیگری دیده گشاد و بدان کج نظری از  نظر معشوق افتاد1

                                           بوالهوسی بر سر راهی رسید

                                        جلوه کنان چارده ماهی بدید

 

هاله شده گرد قمر معجرش

                                     خیمه زده بر مَه و خور چادرش

 

نغمه سرا جُنبش خلخال او

                                     نافه گــُــــشـا زلـف ز دنبال او

 

نعره برآورد که ای خودپرست

                                     پای مکن تیز که رفتم ز دست

 

از تو به فریاد شدم، هَمنَفس

                                      راه کَـرَم گیـر و به فـریـاد رس

 

تازه صنم چون شعف او بدید

                                      وان همه شور و شغب او شنید

 

چون گل خندان ز دم او شکفت

                                        غنچه نوشین شکفانید و گفت

 

خواهر من می رسد اینک ز پی

                                      به ز چو من صد، سر یک موی وی

 

نیست ز خوبان سخن آنجا که اوست

                                   من کیَم و صد چو من آنجا که اوست

 

با شرف حُسن خداداد من

                                    رفتـه به شاگــــردیـش اسـتـاد من

 

ساده دل آن وسوسه چون گوش کرد

                                      قاعــــده کــــار فرامــــــوش کــرد

 

در غـــــــلــط  افـــتـــاد ز گــفتار او

                                      چشم وفــا تافـــــت ز دیــــدار او

 

کرد بـــــسی در ره بــــــــیــــره نگاه

                                       دید رهی دور و کسی نی به راه

 

بار دگر  لـــب به سـخـــــن باز کـرد

                                        لابه گری پــیـش وی  آغــاز کرد

 

بانگ زد آن  ماه که ای هرزه گوی

                                        به که بـگـردانی ازین هـرزه روی

 

قبله مقصود یکی بیش نیست

                                        قاصد آن قبله دو اندیش نیست

 

شرط طلب ترک دویی کردن است

                                      روی ارادت به یــک آوردن اسـت

 

چون ز یکی رو به دو آورده ای

                                        رسم نو است اینکه تو آورده ای

 

چند کشیدن ز دو بینان گزند

                                         دیـده دل جامـــی از ایـنـان ببند

 

چشم تو را گر نه غبار شکیست

                                      چون ز دو عالم نه رخت در یکیست


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1.جامی، عبدالرحمن بن احمد، مثنوی هفت اورنگ، تصحیح و تحقیق جابلقا دادعلیشاه، تهران، مرکز مطالعات ایرانی زیر نظر دفتر نشر میراث مکتوب، ج اول، 1387، صص 543-544

 

موافقین ۰ مخالفین ۰ ۹۳/۰۷/۰۷
رضا حسین آبادی

نظرات  (۳)

۰۸ مهر ۹۳ ، ۱۱:۱۹ محی الدین قنبری
سلام بر درویش میهمان

- مطلبتان متین است که نقل قول تنها کاری برجسته نیست ولی چرا سخن تلخ گفته شود؟! مردم زیبا با دیگران زیبا سخن می گویند. 
 با آنکه در طریقت شما نیستیم از دشواریها و تنگ نظری هایی که بر اهل طریقت هم می رود خشنود نیستیم و اگر کاری و یاری ای بتوانیم انجام می دهیم تا شما هم به آنچه می خواهید برسید.

- همه مطالب وبلاگ هم تولیدی نیست چنانکه در روزنامه و خبرگزاری هم چنین است و اگر بیش از نیمی از مطالب (تا 70 درصد استاندارد) تولیدی باشد معمول رسانه است. گزینش های خوب دوستان گاهی جهت اطلاع و رسانه مفید است.

شاد باشید و در پناه حق.

به جای اینکه مطالب رو کپی کنید چیزی که فهمیدی یا نقدش کنید یا اینکه در  خصوص آن مطلب توضیح و تفسیر بیارید یه ابتدایی هم بلده از کتابها کپی کنی 

به امید توفیق الهی

سلام وبتون خیلی جالب بود خوشحال میشوم به ما هم سری بزنید